LIPIEC 2025

Każde WIELKIE_DZIEŁO to trud codziennego tworzenia. Czas, ten nieuchwytny towarzysz naszych dni, jest jak płótno, na którym malujemy nasze życie, kładąc kolejne pociągnięcia pędzlem codziennych czynności. To właśnie te drobne działania, te „małe cegiełki”, składają się na fundamenty naszych osiągnięć. Ambicja może nas ponieść wysoko, ale tylko wytrwała praca nad detalami pozwala zbudować coś trwałego i wartościowego. Dlatego warto docenić każdy moment, bo to „szara” codzienność nadaje kolorów WIELKIEMU_DZIEŁU.

Boże Duchu Święty,
z Twojego polecenia Objawienie
zostało spisane dla nas ludzi.
Oświeć mój rozum i napełnij moje serce,
abym przy tym czytaniu
dobrze zrozumiał Twoją prawdę
i abym nauczył się goręcej Cię kochać,
wierniej Ci służyć.
Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

Wszystko ma swój czas, i jest wyznaczona godzina na wszystkie sprawy pod niebem:

Jest czas rodzenia i czas umierania,
czas sadzenia i czas wyrywania tego, co zasadzono,
czas zabijania i czas leczenia,
czas burzenia i czas budowania,
czas płaczu i czas śmiechu,
czas zawodzenia i czas pląsów,
czas rzucania kamieni i czas ich zbierania,
czas pieszczot cielesnych i czas wstrzymywania się od nich,
czas szukania i czas tracenia,
czas zachowania i czas wyrzucania,
czas rozdzierania i czas zszywania,
czas milczenia i czas mówienia,
czas miłowania i czas nienawiści,
czas wojny i czas pokoju.

Cóż przyjdzie pracującemu z trudu, jaki sobie zadaje?

Przyjrzałem się pracy, jaką Bóg obarczył ludzi, by się nią trudzili. Uczynił wszystko pięknie w swoim czasie, dał im nawet wyobrażenie o dziejach świata, tak jednak, że nie pojmie człowiek dzieł, jakich Bóg dokonuje od początku aż do końca. Poznałem, że dla niego nic lepszego, niż cieszyć się i o to dbać, by szczęścia zaznać w swym życiu.

Bo też, że człowiek je i pije, i cieszy się szczęściem przy całym swym trudzie – to wszystko dar Boży.

• Kilka minut refleksji.
• Podziel się z innymi tym, co Bóg w tym tekście mówi do Ciebie.

W historii Zgromadzenia Księży Najświętszego Serca Jezusowego szczególne znaczenie miał dzień 4 lipcaa 1906 roku. Wtedy właśnie, dzięki osobistemu zainteresowaniu papieża św. Piusa X, Zgromadzenie zostało ostatecznie zatwierdzone przez Stolicę Świętą. Osiągnąwszy ten podstawowy cel, który pozwalał spokojnie patrzeć w przyszłość, o. Dehon poświęcił ostatnie 6 miesięcy roku na podróż do Ameryki Południowej. Najpierw udał się do Brazylii, gdzie działali już jego zakonnicy, następnie odwiedził Urugwaj i Argentynę – trzy kraje, w których Zgromadzenie bardzo dobrze się rozwijało. Zgodnie ze swoim zwyczajem o. Dehon zapełniał zeszyty notatkami, które stały się podstawą do napisania książki Tysiąc mil po Ameryce Południowej.

Po swoim powrocie z długiej podróży Założyciel poświęcił się przeszczepianiu Zgromadzenia na grunt włoski. Jeszcze w 1907 roku znalazł czas na podróż do Finlandii, Prus i Danii. W drodze powrotnej przejeżdżał przez Rosję i Polskę. Owocem odbytej podróży jest obecność sercanów w Helsinkach.

Wielu jednak nie rozumiało zaangażowania o. Dehona na rzecz misji, dlatego stał się on przedmiotem ostrej krytyki również wewnątrz Zgromadzenia, które miało niewielu członków i ciągle borykało się z licznymi problemami. Zarzucano mu brak roztropności, gdyż sądzono, że tak intensywna działalność Zgromadzenia na zewnątrz odbywać się będzie kosztem należytej formacji zakonnej. Krytyka ta dotarła również do kard. Gotti, ówczesnego prefekta Kongregacji ds. Rozkrzewiania Wiary. W odpowiedzi stwierdził on: „Nie wiem, czy Księża Najświętszego Serca są prawdziwymi zakonnikami, wiem jednak, że są wspaniałymi misjonarzami”, i postanowił sam przewodniczyć święceniom biskupim ks. Gabriela Grisona w Kongo (1908).

Ojciec Dehon miał już wtedy prawie 70 lat, ale nie skończył swoich wypraw. Co więcej, zamierzał odbyć podróż dookoła świata. Prawdę mówiąc, nie była to jego osobista inicjatywa i nawet wyruszając, nie sądził, że będzie to tak długa wyprawa. W 1910 roku odbywał się w Montrealu Międzynarodowy Kongres Eucharystyczny. Niektórzy biskupi, przyjaciele o. Dehona, zaprosili go do uczestnictwa w nim. Szczególnie mocno nalegał biskup Thibetghien, przyjaciel z czasów rzymskich, który był członkiem rady kongresów eucharystycznych. Zaproponował o. Dehonowi odbycie wspólnej podróży do Kanady. Ten w swoich planach brał pod uwagę możliwość rozszerzenia Zgromadzenia na Amerykę Północną. Taka była geneza tej długiej wyprawy.

Wyruszyli 10 sierpnia. Głównymi etapami podróży były: Nowy Jork, Montreal, San Francisco, Japonia, Korea, Pekin, Manila (Filipiny), Jawa, Singapur, Cejlon, Indie, Palestyna, Jerozolima.

2 marca 1911 roku o. Dehon przybył statkiem do Marsylii. Po krótkim odpoczynku udał się do Rzymu, aby przedstawić papieżowi Piusowi X sprawozdanie dotyczące różnych narodów i misji, z którymi się zetknął. Przekazał cenne informacje również Kongregacji ds. Rozkrzewiania Wiary, od której otrzymał pełne uznania podziękowanie.

W 1925 roku – roku śmierci o. Dehona – zgromadzenie było obecne we Francji, Belgii, Holandii, Niemczech, Hiszpanii,Włoszech, Szwecji, Finlandii, Austrii, Kanadzie, Stanach Zjednoczonych. Prowadziło misje w Indonezji, Brazylii, Kongo i Kamerunie, licząc 700 zakonników i 80 nowicjuszy.

Na początku byłem złym przedsiębiorcą i pracodawcą. Po 31 latach prowadzenia firmy przyznaję, że Pan Bóg nie wybrał sobie najlepszego człowieka na to miejsce. Dopiero Duszpasterstwo wywarło na mnie dobry wpływ. Zacząłem się bardziej starać, żeby być lepszym pracodawcą. Ciągle się tego uczę…

Kiedy słucham tej historii, przychodzą mi na myśl słowa, że Bóg nie wybiera zdolnych, ale uzdalnia wybranych…

Nie miałem wykształcenia ani tradycji rodzinnych związanych z biznesem. Rodzice nie byli przedsiębiorcami. Owszem, mówiono nam, żeby brać sprawy w swoje ręce i rozwijać biznes, ale nie byliśmy do tego przygotowani… Kościół też nie miał wtedy doświadczenia we wspieraniu przedsiębiorczości. Powiedziałaś piękne słowa, że Bóg nie wybiera zdolnych, ale uzdalnia wybranych. Jeśli mnie wybrał, to na pewno mnie uzdolnił. Na początku było trudno, ale dzięki Duszpasterstwu i pracy nad sobą, mogłem stać się lepszym przedsiębiorcą. Cały czas staram się być lepszy.

Na jednym z pierwszych spotkań Talentu słuchałem świadectw przedsiębiorców. Pamiętam do dziś rzemieślnika, który powiedział, że wszystkie faktury płaci w terminie. Byłem wtedy młodym przedsiębiorcą. W książkach, które czytałem, radzono, by wszystkie zobowiązania płacić z opóźnieniem. Stosowałem to i uważałem, że nikogo w ten sposób nie oszukuję, bo wszyscy tak robią… A on powiedział, że jak ma termin 10 dni, zawsze płaci w 10 dni…

A gdyby jemu ktoś nie zapłacił?

Powiedział, że to nieważne, że klient mu nie płaci. On podpisuje ze swoim dostawcą umowę. Jeżeli ktoś dostarcza towar, musi dostać swoją zapłatę. Słowo musi być słowem. Ruszyło mnie to świadec­two. Pomyślałem, że ma rację. Powinienem być w porządku w stosunku do tych, którzy mi zaufali. Wtedy zacząłem płacić wszystkim w terminie. Stosuję to już 30 lat w stosunku do swoich dostawców, nie tylko krajowych, ale i międzynarodowych. Talent i świadectwo tego przedsiębiorcy mnie zmieniły. Dzięki temu mam dobrą opinię. Ludzie wiedzą, że moje słowo jest ważniejsze od pieniędzy.

Rozmawiała Monika Kuźma.
Cały wywiad z Markiem znajdziesz w książce „25 talentów”.

Prowadząc firmę, często dostrzegamy głębszy sens naszych decyzji dopiero z perspektywy czasu, tak jak ziarno zasiane w odpowiednim momencie wydaje plon w swojej porze. Zapraszamy do refleksji i dzielenia się historiami o tym, jak pozornie proste działania i zasady, własne lub usłyszane od innych przedsiębiorców, okazały się kluczowe dla rozwoju naszych firm.

1. „Święta teraźniejszość w biznesie”

Św. Franciszek uczył „świętej teraźniejszości” – sztuki bycia całkowicie obecnym w danym momencie. Spośród praktyk biznesowych inspirowanych jego duchowością:

• Wybierz jedną praktykę, która pomoże ci być bardziej obecnym w codziennym prowadzeniu firmy.
• Wprowadzaj ją świadomie i uważnie przez 30 dni.
• Zapisuj codziennie, jak ta praktyka wpływa na twój wewnętrzny pokój jako lidera.

Po miesiącu praktykowania możesz podzielić się z innymi przedsiębiorcami owocami ćwiczenia.

Ćwiczenie to pomoże ci połączyć duchowość św. Franciszka z konkretnymi wyzwaniami w prowadzeniu firmy, ucząc sztuki świadomego przywództwa w codzienności.

2. „Wakacyjny misjonarz Talentu”

Podobnie jak o. Dehon, który podczas swoich podróży łączył odpoczynek z misją rozwoju zgromadzenia, ty również możesz połączyć wakacje z dzieleniem się wartościami Duszpasterstwa Talent.

Przygotowanie przed wyjazdem:

• Przygotuj krótką, 2-minutową historię o tym, jak Talent zmienił twoje podejście do biznesu.
• Zabierz kilka ulotek z kontaktem do Duszpasterstwa.
• Zapisz 3 najważniejsze wartości Talentu, którymi chcesz się podzielić.
• Pomódl się o otwartość na spotkania z ludźmi.

Po powrocie:

• Podziel się doświadczeniami na spotkaniu Talentu.
• Utrzymaj kontakt z poznanymi osobami.
• Zaproś ich na najbliższe wydarzenie (konferencję, rajd, pielgrzymkę) Duszpasterstwa.

Pamiętaj: Ojciec Leon Dehon nie planował swojej podróży dookoła świata – rozpoczęła się od prostego zaproszenia na kongres w Montrealu. Bądź otwarty na to, że twoja wakacyjna podróż może stać się początkiem czegoś większego.

Podsumowanie:

Zakreśl jedno działanie i jedną praktykę z lewego i prawego skrzydła, które podejmiesz
w najbliższym miesiącu.

28  SIERPNIA – Magdalena Świątek

30 WRZEŚNIA – Magdalena Świątek

30 PAŹDZIERNIKA – Zbigniew Grodzki – gość Marek Świeży

27 LISTOPADA  – Zbigniew Grodzki

30 GRUDNIA – Magda, Mirek, Zbyszek – podsumowanie i świętowanie