GRUDZIEŃ 2025

W życiu często gubimy radość z osiągnięć, skupiając się na niedoskonałościach. Tworzenie i docenianie WIELKICH_DZIEŁ to droga, którą podąża Bóg, i którą my również powinniśmy podążać. Chrześcijańskie świętowanie jest wyrazem wdzięczności, która pozwala nam cieszyć się każdym sukcesem. Zamiast fałszywej pokory, która odbiera nam radość, warto pielęgnować wdzięczność i cieszyć się z każdej możliwości współpracy z Bogiem. Pamiętajmy, że postawa ewangeliczna to nie skupianie się na wadach i niepowodzeniach, ale radość i dzielenie się nią z innymi.

Boże Duchu Święty,
z Twojego polecenia Objawienie
zostało spisane dla nas ludzi.
Oświeć mój rozum i napełnij moje serce,
abym przy tym czytaniu
dobrze zrozumiał Twoją prawdę
i abym nauczył się goręcej Cię kochać,
wierniej Ci służyć.
Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

[Jezus] Powiedział też:

Pewien człowiek miał dwóch synów. Młodszy z nich rzekł do ojca: „Ojcze, daj mi część majątku, która na mnie przypada”. Podzielił więc majątek między nich. Niedługo potem młodszy syn, zabrawszy wszystko, odjechał w dalekie strony i tam roztrwonił swój majątek, żyjąc rozrzutnie. A gdy wszystko wydał, nastał ciężki głód w owej krainie i on sam zaczął cierpieć niedostatek. Poszedł i przystał do jednego z obywateli owej krainy, a ten posłał go na swoje pola żeby pasł świnie. Pragnął on napełnić swój żołądek strąkami, którymi żywiły się świnie, lecz nikt mu ich nie dawał.

Wtedy zastanowił się i rzekł: Iluż to najemników mojego ojca ma pod dostatkiem chleba, a ja tu z głodu ginę. Zabiorę się i pójdę do mego ojca, i powiem mu: Ojcze, zgrzeszyłem przeciw Bogu i względem ciebie; już nie jestem godzien nazywać się twoim synem: uczyń mię choćby jednym z najemników. Wybrał się więc i poszedł do swojego ojca. A gdy był jeszcze daleko, ujrzał go jego ojciec i wzruszył się głęboko; wybiegł naprzeciw niego, rzucił mu się na szyję i ucałował go. A syn rzekł do niego: „Ojcze, zgrzeszyłem przeciw Bogu i względem ciebie, już nie jestem godzien nazywać się twoim synem”. Lecz ojciec rzekł do swoich sług: „Przynieście szybko najlepszą szatę i ubierzcie go; dajcie mu też pierścień na rękę i sandały na nogi! Przyprowadźcie utuczone cielę i zabijcie: będziemy ucztować i bawić się, ponieważ ten mój syn był umarły, a znów ożył; zaginął, a odnalazł się”. I zaczęli się bawić.

• Kilka minut refleksji.
• Podziel się z innymi tym, co Bóg w tym tekście mówi do Ciebie.

Rozpocząłem mój list od aktu pokory; tutaj go odnawiam. Mamy piękną misję: przybliżyć księży oraz lud [wiernych świeckich] do Serca Jezusa Chrystusa. Zepsuliśmy wiele rzeczy, ja przede wszystkim, i źle wykonaliśmy nasze zadanie.

Musimy podziękować naszemu Panu za Jego nieskończone miłosierdzie, wyrozumiałość, cierpliwość i przebaczenie. Powinniśmy podziękować za tyle otrzymanych łask, za tak wiele światła, za liczne błogosławieństwa w naszych dziełach oraz w naszej służbie, za tyle życzliwości darowanej nam w Kościele. Powinniśmy modlić się, aby nam [Serce Jezusa] jeszcze przebaczyło, na nowo błogosławiło, podniosło nas i ożywiło nasze dzieła.

Ponadto zostałby mi na sercu ciężar, gdybym was wszystkich nie poprosił o wybaczenie moich osobistych wad. Wiem dobrze, że niewy tarczająco was budowałem. Jestem o tym przekonany bardziej, niż mogę to wyrazić. Ale nasz Pan chce, abyśmy sobie nawzajem przebaczyli. Z mojej strony zapominam zło, które jeden czy drugi mógł mi wyrządzić.

Chciałbym też podziękować tym, którzy mi pomagali i byli moimi wiernymi współpracownikami.

Ostatnia audiencja u Ojca Świętego [Benedykta XV]. To było 21 lutego [1912 roku]. Chcę przypomnieć wszystkie szczegóły tej audiencji, która dobrze wyraża aktualny stan naszego dzieła. Na początku przekazałem Ojcu Świętemu wyrazy szacunku od całego zgromadzenia, prezentując mu krótkie sprawozdanie z działalności naszych dzieł:

„Wasza Świątobliwość, przełożony generalny Księży Najświętszego Serca pokornie pada do stóp Waszej Świątobliwości w imieniu własnym oraz w imieniu 450 członków tego instytutu; odnawiam hołd najgłębszego oddania Stolicy Świętej, synowskie uczucia wobec Waszej Świątobliwości oraz najwyższej wierności Jego wskazaniom.

Zwracam się o błogosławieństwo dla wszystkich dzieł zgromadzenia:

• • dla 3 prowincji – niemieckiej, holenderskiej i francusko-belgijskiej;
  • dla 400 uczniów ich szkół apostolskich;
  • dla misji w Kongu Belgijskim, Brazylii, Kanadzie, Szwecji i Kamerunie;
  • dla 20 000 czarnoskórych z Konga nawróconych na wiarę chrześcijańską oraz ich czcigodnego wikariusza apostolskiego biskupa Grisona;
  • dla 2000 robotników ewangelizowanych w fabrykach w Val-des-Bois we Francji i Recife w Brazylii;
  • dla 40 000 subskrybentów biuletynów wydawanych w pięciu językach; dla 20 000 kapłanów i wiernych świeckich stowarzyszenia wynagradzającego Najświętszemu Sercu Jezusa.

Oczekuję od błogosławieństwa Waszej Świątobliwości nowej mocy dla członków mojego instytutu, aby odpowiedzieli na cel naszego zgromadzenia, którym jest gorliwa praca apostolska, adoracja wynagradzająca Najświętszego Sakramentu oraz codzienna oblacja samych siebie w duchu ofiary i immolacji według konstytucji naszego instytutu.” Wspomnienia o. Dehona 1912

Zawiesiłeś głos… Czy coś się zmieniło?

Jesteśmy na trudnym etapie działalności. Zaczynamy pasiekę likwidować. Sytuacja na rynku mocno się zmieniła w związku z wojną w Ukrainie. Do Polski napływają tanie, często bardzo niskiej jakości produkty z Ukrainy, Chin i Ameryki Południowej. Tych produktów jest tak dużo, że nikt w Polsce nie jest w stanie konkurować ceną. To nie dotyczy wyłącznie mnie. Jestem małym producentem, ale mam wielu przyjaciół pszczelarzy. Niektórzy mają nawet 1500 uli. Jeśli oni likwidują pasieki, tym bardziej ja muszę mieć na uwadze to zjawisko. W poprzednich latach sprzedaliśmy wszystko w dobrych cenach, ale ten rok to dramat. Błagamy ludzi, żeby coś kupili…

W takim razie co dalej?

Chcemy zminimalizować pasiekę, żeby mieć miód tylko na własne potrzeby. Już nawet nie ratuję tego biznesu, bo wydaje mi się to w tym momencie bezsensowne. Po prostu nie jestem w stanie konkurować ceną. Dziś klienci nie patrzą na to, co jest wartościowe i zdrowe, tylko na to, co tanie…
Jakość nie jest dla nich ważna?

W Polsce wszystko rozbija się o cenę. Kiedyś wierzyłem, że uda mi się dostarczyć taką wartość, która pozwoli przymknąć ludziom oko na cenę. Na początku faktycznie tak było, ale podczas pandemii wszyscy zaczęli oszczędzać. Rozrywka, taka jak miód, odeszła do lamusa…

Chciałbyś dalej prowadzić pasiekę?

Chcę prowadzić ten biznes, ponieważ go uwielbiam. Nie jest to dla mnie obowiązek, jak praca etatowa, z której często chce się uciekać. Uwielbiam pasiekę, bo łączę tu pracę fizyczną z intelektualną – wymyślam kampanie reklamowe, zdobywam nowych klientów, projektuję naklejki i dostarczam miody. Lubię piękną pogodę, która umila mi pracę. Widzę też, że moja praca może czynić życie ludzi lepszym…

Podasz jakiś przykład?

Opowiem Ci historię jednego z moich pierwszych klientów. Jego rodzice dużo podróżują. Dawniej, gdy wracali do domu, nie rozmawiali ani ze sobą, ani z nim. Od kiedy zaczął przygotowywać dla wszystkich herbatę z miodem, zaczęli spędzać razem więcej czasu. Dzięki miodowi rodzina, która wcześniej nie miała ze sobą kontaktu, zaczęła ze sobą rozmawiać. To mój malutki wkład w poprawę ludzkiego życia. Mogę zmienić czyjś świat na lepszy.

W świąteczny czas, gdy przy żłóbku Bożej Dzieciny rozbrzmiewają kolędy, zatrzymaj się na chwilę. Zbierz jak pasterze swoje dary – te wszystkie błogosławieństwa i cuda mijającego roku w twojej firmie. Połóż je z wdzięcznością przed Jezusem, zaproś bliskich do stołu i świętuj radośnie te znaki Bożej obecności w twoim biznesie. Niech ta chwila refleksji pozwoli ci odkryć na nowo, jak przez zwyczajne wydarzenia Pan splata niezwykłą historię twojego powołania przedsiębiorcy.

Księga wdzięczności przedsiębiorcy 2025

KOLUMNA 1: „Wymierny sukces”

KOLUMNA 2: „Małe / wielkie zwycięstwa”

KOLUMNA 3: „Dobro, które się wydarzyło”

KOLUMNA 4: „Szczególny dar”