Niedziela„Niedziela”, edycja lubelska, 52/2005, str. 26


Z ks. Ryszardem Krupą SCJ rozmawiała Monika Skarżyńska

Od października br. w Lublinie działa duszpasterstwo przedsiębiorców i pracodawców. O jego działalności z duszpasterzem ks. Ryszardem Krupą SCJ rozmawia Monika Skarżyńska

Monika Skarżyńska: – Lublin jest ośrodkiem odsuniętym od głównych centrów gospodarczych. Jak wpływa to na charakter duszpasterstwa?

Ks. Ryszard Krupa: – Duszpasterstwo nie jest jedynie dla kierujących holdingami „rekinów”. Ma pomagać biznesmenom niezależnie od wielkości ich firm, gdyż problemy, z jakimi się borykają, są takie same i wiążą się z relacjami międzyludzkimi.

– Wobec tego może bardziej przydatne byłyby wskazówki od psychologa specjalizującego się w biznesie?

– Stosunki międzyludzkie nie są jedynie kwestiami psychologicznymi, podlegają też ocenie moralnej. Uczestnikom spotkań duszpasterskich będą potrzebne konkretne wskazówki, jak kierować ludźmi, aby być w zgodzie z wymaganiami Ewangelii. Tego nie powie im psycholog, ani nie wyjaśni teoria zarządzania.

– Kto był inicjatorem duszpasterstwa i jak wyglądają spotkania?

– Nasze inicjatywy duszpasterskie to odpowiedź na konkretną prośbę, skierowaną do nas przez grupę przedsiębiorców z południowej Polski. W 1999 r. rozpoczęliśmy organizowanie dni skupienia (obecnie w sześciu ośrodkach), które odbywają się raz na kwartał. Program obejmuje wykłady z nauki społecznej Kościoła,. Staramy się też spojrzeć na rzeczywistość gospodarczą od strony Ewangelii i omawiamy problemy moralne, które mogą się pojawić w momencie, gdy przedsiębiorca próbuje żyć uczciwie i zgodnie z sumieniem. Podczas dni skupienia zawsze jest sprawowana Msza św., po której następuje kilkunastominutowa modlitwa w ciszy przed Najświętszym Sakramentem. Dla zagonionych i żyjących pod presją telefonów i wyjazdów ludzi to czas refleksji i wytchnienia. Inne inicjatywy to organizowanie rekolekcji wielkopostnych, warsztatów psychologicznych, pielgrzymek do Rzymu oraz wydawanie biuletynu Talent.

– Przedsiębiorcy wysłuchają, ale droga do wprowadzenia nowych zasad w życie jest długa… Na ile duszpasterstwo będzie im w tym pomagać?

– Każdy ksiądz, głosząc co niedzielę kazanie, ma nadzieję, że słuchacze odniosą je do swego życia. Podobnie jest w naszym duszpasterstwie. Umożliwia ono umocnienie pewnych postaw, a korygowanie innych. Wspomniane spotkania są okazją do dyskusji, wymiany doświadczeń i zadawania pytań.

– Czym wyróżniają się przedsiębiorcy zaangażowani w duszpasterstwo?

– Głównie są to mężczyźni, na ogół z wykształceniem technicznym (chociaż jest wśród nich właścicielka betoniarni z tytułem magistra filozofii), najczęściej po 40. i 50. roku życia. Mają wyraźne pragnienie, by zasady Ewangelii konsekwentnie stosować w działalności gospodarczej i chcą dzielić się doświadczeniami w tym zakresie z innymi. Nieprawdą jest, że wszyscy przedsiębiorcy są nastawieni wyłącznie na zdobywanie pieniędzy i że cechuje ich konsumpcyjny styl życia. Wielu traktuje swoją działalność jak powołanie. Ważna jest dla nich satysfakcja, że coś można zrobić, zmienić, rozwinąć. Mają świadomość, że dając pracę, służą innym. W ten sposób faktycznie realizują miłość bliźniego, choć wielu tego nie dostrzega i nie docenia. Często natomiast patrzy się na nich jak na krwiopijców, ale to błędne spojrzenie.

– Co w tym powołaniu, zdaniem Księdza, jest najważniejsze?

– Umiejętność podejmowania decyzji, kierowania ludźmi, organizowania czasu i potrzebnych środków. Trzeba, by człowiek uświadomił sobie, że w te cechy wyposażył go Bóg. Bycie przedsiębiorcą nie jest więc tylko osobistym wyborem. To droga do świętości. Służy się na niej Bogu i bliźniemu, m.in. przez sposób, w jaki traktuje się pracowników, klientów i kontrahentów. Ważne zatem, czy jest się przedsiębiorcą słownym, czy dba się o wykształcenie pracowników, szanuje ich godność. Zysk – choć to dowód dobrego funkcjonowania firmy – nie może być celem samym w sobie. Winien być przeznaczany na kolejne inwestycje: pomnażanie kapitału, tworzenie miejsc pracy.

– Jakie są plany rozwoju duszpasterstwa?

– Naszym celem nie jest tworzenie stowarzyszeń ani działalność charytatywna, ale troska o człowieka, który w myśl zasady pastoralnej z encykliki Redemptor hominis jest drogą Kościoła. Duszpasterstwo ma pomóc mu działać w zgodzie z sumieniem, także w sferze zawodowej.